Ματόχαντρα…και άλλοι τρόποι προστασίας!

Σήμερα μιλάμε για...

Φτου, φτου, φτου και απαπα!

Οι Έλληνες, όπως και πολλοί άλλοι λαοί-είμαστε δεισιδαίμονες. Ξεματιαζόμαστε. Φτύνουμε στον κόρφο μας, κλεινόμαστε σπίτι όταν είναι Τρίτη και 13, βάζουμε ματάκια στα αυτοκίνητα μας, στις κούνιες των παιδιών μας, στο λαιμό μας. Όλοι μας το κάνουμε σε μικρότερο ή μεγαλύ­τερο βα­θμό. Είναι μια ανθρώπινη ανάγκη να νιώθουμε προστατευμένοι, να νιώθουμε ότι ελέγχουμε την “αναποδιά” που τυχόν θα μας συμβεί.

Δουλεύει όμως; Αποφεύγουμε όντως έτσι τις αναποδιές;

Όχι. Κανενός η ζωή δεν είναι χωρίς προβλήματα. Κανενός η ζωή δεν είναι χωρίς αναποδιές. Είναι νόμος της ζωής η αναποδιά, είναι νόμος της ζωής το πρόβλημα.

Το μεγάλο στοίχημα είναι στο πως τα αντιμετωπίζουμε.

Το θέμα είναι η αντιμετώπιση των συνεπει­ών της αναποδιάς. Εκεί είναι που πρέπει να μπαίνει στη μέση η λογική μας και να πάρουμε μια σημαντική απόφαση.

Θέλουμε να υποστούμε τις συνέπειες μόνοι μας ή προτιμούμε να μοιραστούμε το ρίσκο με κάποιον άλλον; Και ποιος μπορεί να είναι ο κάποιος άλλος; Πόση δυνατότητα έχει.

Όταν έχουμε ανθρώπους που εξαρτώνται οικονομικά από εμάς, πόσο λογικό και είναι να αφήνουμε αυτές τις συνέπειες στην τύχη τους;

Ό­ταν γέννησα τον γιο μου, έβα­λα και στην κούνια του ματάκι.

Του έκανα εμβόλια, έτρωγε υγιεινά, τον έντυνα σαν κρεμμύδι, ταξίδευε μόνο σε κάθισμα αυτοκινήτου. Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου για να είναι ασφαλής. Από ένα πράγμα μόνο δεν μπορούσα να τον προστατεύσω χωρίς βοήθεια. Από τις συνέπειες σε εκείνον αν πάθαινα εγώ κάτι.

Άρα; Ασφάλεια ζωής.

Ήταν και είναι ο μοναδικός τρόπος να διασφαλίσω πως οτιδήποτε και να μου συμβεί, το παιδί μου δεν θα χρειαστεί να απαρνηθεί τα όνειρά του.  Δεν θα χρειαστεί να στερηθεί τίποτα από όσα (υλικά) του προσφέρω. Δεν θα χρειαστεί να αντιμετωπίσει το οικονομικό βάρος μαζί με το ψυχικό.

Φυσικά και δεν μου άρεσε η σκέψη. Φυσικά και υπέγραφα το συμβόλαιο και έφτυνα τον κόρφο μου. Αλλά εκείνο το βράδυ, κοιμήθηκα λίγο πιο ήσυχα. Κοιμήθηκα και σκεφτόμουν ότι αυτό το πλασματάκι, ό,τι κι αν γίνει, δεν θα χρειαστεί να στερηθεί αυτά που πα­λεύω να του προσφέρω.

Είτε είμαι εδώ, είτε δεν είμαι.

Share

Δείτε ακόμα

podcasts

«Όχι γλυκερίνη, γλυκαγόνη!» «Ωχχχ το ξέχασα! Δεν πειράζει…»

Ο Άλκης μαθητής λυκείου μας μιλάει για την καθημερινότητά του μετά την ξαφνική διάγνωση του διαβήτη.

άρθρα

Γυναίκα & ασφάλεια υγείας

Οι γυναίκες έχουμε ξεχωριστές και ιδιαίτερες ανάγκες, τις οποίες οφείλουμε να καλύπτουμε μέσω της ασφάλειας μας τόσο για το δικό μας καλό, όσο και για το καλό αυτών που φροντίζουμε.

Aκολούθησέ μας στα social media

Θέλεις να μαθαίνεις νέα μας;
Eγγραφή στο newsletter

Θέλεις να μαθαίνεις νέα μας;
Eγγραφή στο newsletter

Aκολούθησέ μας στα social media

© 2024 F2F Insurance Αll rights reserved | Όροι & Προϋποθέσεις

Designed & Created by MDesigners